22 de maio, día mundial da biodiversidade

Antes de nada, pon en marcha a música:

Agora, podes ver a proxección das imaxes: fai click neste símbolo no cadro azul

para contemplala en pantalla completa.

Empreguei dúas ferramentas gratuitas (calaméo e goear) para facer esta presentación.

Espero os teus comentarios e suxestións en: ateneofotografico@gmail.com

Os equilibristas de Graciela Bello

Graciela Bello é unha pintora arxentina que percorreu medio mundo (Uruguay, Brasil, Perú, República Dominicana, España, Italia, Irlanda, Suiza, Estados Unidos) coas 170 exposicións realizadas.
Para Graciela, a pintura é a forma de expresarse, de comunicar a súa visión do mundo e da vida; en palabras de Rilke, unha auténtica necesidade.
As súas obras fecundan novelas, libros de poesía, discos, revistas. Forman parte de coleccións particulares, institucións e museos.

Dende o ano 2000, a artista traballa na serie "Los equilibristas", na que experimenta o pracer do lúdico e o máxico. É unha etapa onírica, poética, de verdadeira fusión entre o real e o irreal.
A vida pendente dun fío, probablemente a mesma fonte de inspiración que levou a Maika Novoa a traballar cos seus monos colgados das lianas, esperando un mundo diferente, máis solidario e xusto.

Acrílicos sobre tea, primeira obra: "Diversiones nocturnas", segunda obra: "Hombre feliz", terceira obra: "Travesuras de comodines".

Para completar a visión e coñecemento dos seus cadros, podemos aproximarnos á súa web e ao seu blog.

O Pindo, un lugar único

Entre Muros e Fisterra, encontramos un dos macizos graníticos máis singulares de Galicia. Hai que escalalo e chegar á Moa, un observatorio privilexiado da Costa da Morte. Á volta, podemos relaxar as pernas ou o corpo enteiro na praia de San Pedro.

Entre Ézaro e O Pindo, o Xallas tropeza co mar, nunha fervenza de singular beleza.

Por praias que non sexa, Carnota, Louro e moitas outras, magníficas. Unha menos coñecida pero moi fermosa é Lariño, co seu faro de Punta Insúa.

Máis imaxes desta serie no arquivo de Flickr do Ateneo Fotográfico.

Os cocolitos nun planeta azul e verde

Un dos grandes enigmas en oceanografía é chegar a entender como afecta a actividade humana aos equilibrios no medio natural mariño e a posible evolución da poboación das diferentes especies.

Os cocolitofóridos son organismos autótrofos unicelulares, que forman parte do fitoplancton mariño. Son uns dos principais formadores de sedimentos de carbonato cálcico. Deste xeito, absorben dióxido de carbono cando fotosintetizan e emíteno cando calcifican.

Un dos traballos recentes sobre esta materia diríxeo Débora Iglesias Rodríguez, no Centro Oceanográfico da Universidade de Southampton. A prestixiosa revista Science publicouno na súa edición de 18 de abril de 2008 co título "Phytoplankton Calcification in a High-CO2 World".

Na primeira das imaxes, Débora Iglesias no seu laboratorio; a segunda é unha microfotografía realizada pola autora do traballo á Emiliania huxleyi, cocolitóforo cosmopolita; a última realizouna Norman Kuring cun satélite da NASA en 1999, reflexa unhas masas de algas de crecemento rápido, na costa de Canadá.

Para máis detalles, podes ver as informacións recollidas en Science, The New York Times, Discovery Channel, Le Monde e The Independent.

A hora dos cereais

Os cereais son, dende hai moitos anos, a base da alimentación da humanidade.

Na primeira das imaxes, "Mosaico de sementes de cereais" -avea, cebada, millo, sorgo, 'mijo', centeo-. En segundo e terceiro lugar, primeiro plano das sementes de sorgo e millo. Para rematar, un tapiz composto cun tecido de sementes -a tamaño natural, tería uns seis metros cadrados-.